”Elə bilir ki, gələcək. Ona demişik ki, xaricə işləməyə gedib. Küçədə kimisə görəndə atasına oxşadır, atasını istəyir”
“Yoxluğuna öyrəşə bilmirik, elə bilirik ki, hardansa çıxıb gələcək. Bütün günümüzü şəkillərinə baxaraq keçiririk”
“İndi – 30 yaşımda, hətta iyunun qızmar bir bazar günü, günortadan sonra kimçünsə, nəyçünsə yamanca darıxdığımı hiss edərkən belə həyat mənə çox maraqlı və şirin, ölümsə çox qorxunc və arzuolunmaz gəlir. Görünür, bütün məqsəd bu balansı dəyişməkdən ibarətdir. Hər şey bu qədər sadədir...”
Sözlərimə mərhum yazar İkinci Mahmudun ölümündən 1 il sonra nəşr olunan son yazısından bir hissə ilə başlamağım təsadüf deyil. Bəli, bu gün ötən ilin iyul ayında ürək tutmasından vəfat edən gənc publisist İkinci Mahmuddan danışacağıq. Əsl adı Mahmud Ağakişiyev olan yazar 2013-cü ildən mətbuatda esse və hekayələrlə çıxış edib. Dərc olunan “ Ümid arısı” hekayələr toplusu, “Bataqlıq donuzu” povesti oxucuları tərəfind ən sevilmiş, hətta hekayələrindən biri Alman dilinə tərcümə edilmişdir. May ayının 30-da mərhum yazarın doğum günü idi. Ailəsi onsuz ilk ad gününü keçirdi.
“Sherg.az”da Mahmud bəyi yad etmək məqsədilə həyat yoldaşı Könül xanım Ağakişiyeva ilə əlaqə saxlayıb, dərdinə şərik çıxmağa çalışdıq. Qısa söhbətimizi təqdim edirik.
-Mahmudsuz günləriniz...
- Pis, qəbir üstünə getdik. İnanın hələ də öyrəşməmişəm. Kəndə gedəndə elə bilirəm qapı açılacaq, içəri girəcək.
- Heç yuxularınıza gəlirmi?
- Gəlir (ağlayır)...
-Övladları necə, atalarını xatırlayırlarmı?
- Atası vəfat edəndə balaca qızımızın 2 yaşı olub, şəkillərdən xatırlayır. Bilir ki, Mahmuddu, yadından çıxmayıb. Böyük qızımız hər gün atasını axtarır, elə bilir ki, gələcək. Ona demişik ki, xaricə işləməyə gedib. Küçədə kimisə görəndə atasına oxşadır, atasını istəyir. Öyrəşə bilmirik, yoxluğuna, elə bilirik ki, hardansa çıxıb gələcək. Bütün günümüzü şəkillərinə baxaraq keçiririk. Danışa bilmirəm...
- Ölümündən sonra tapdığınız yazıları varmı?
-Toyumuza kimi hər gün mesajlaşırdıq. 9 il bundan əvvəlki mesajları, hamısını heç xəbərim olmadan qeyd eləmişəm. O qədər gözəl yazırdı ki, dedim itməsin. Əlavə inşallah kitab şəklində çıxardarıq.
Könül xanımın göz yaşları, övladlarının ata həsrəti ilə bağlı fikirləri, sanki, adamın içini tərpədirdi və buna kövrəlməmək mümkünsüz idi. (Kövrəlirəm) Söhbəti buradaca elə Mahmud bəyin ömrü kimi yarı-yarımçıq dayandırırıq...
Allah rəhmət eləsin!
