Sherg.az Azərbaycanın məşhur şair və yazıçılarının sevgi məktublarının dərcinə başlayır. Bu dəfə milli azadlıq hərəkatının liderlərindən olan, ədəbiyyatımıza «Başsız» povesti kimi dissident ədəbiyyatının nümunəsini yaratmış Ağamalı Sadiqin ömür-gün yoldaşı Nabat xanıma yazdığı məktubu təqdim edirik.
Bu məktubu Ağamalı bəy 1985-ci ildə Moskvada yazıb. Sevgi məktubuna azadlıq mücahidinin Nabat xanıma yazdığı bir şeirini də əlavə edirik.
"Mənim əzizim, iki körpəmin anası Nabat! Bu gecə elə kövrəlmişəm ki, ta səndən heç nəyi gizlətməyəcəyəm. İndiyə kimi çox əziyyət vermişəm sənə, çox. Bilmirəm, Allahsan, nəsən, (Allaha ağır getməsin), bütün günahlarımdan keçmisən. Elə olub ki, sənə qarşı laqeyd olmuşam, tənbəllik edib dalınca getməmişəm, xətrinə dəymişəm, keçmisən bütün günahlarımdan.
Sən mənim övladlarımın yox, təkcə mənim yox, bütün qohumlarımın anası olmusan. Qardaşlarım uşaqlıq edib səni başa düşməyəndə kövrəlmisən, küsmüsən, ancaq sabah yenə bağışlamısan. Mənim dar günümün təkcəsi Nabat, deyirəm: Allah mənə imkan verə, bir ürəyim istəyincə səni gəzdirəm bu dünyada, sənə laiq olam”. Moskva 1985-ci il.
Görürəm arabir gileylənirsən,
Deyirsən, kasıblıq, eh nəyimiz var?
Gülüm, səni necə inandırım mən,
Ürəyi dolunun evi boş olar.
Hamıya bir baxmaz taleyin gözü,
Kimi şirə çəkər, kimi qəm çəkər.
Sən dağlar qızısan, axı, əzizim,
Dağların zirvəsi daim nəm çəkər.
Demə boş xəyaldı bu dediklərim,
Az-çox baş tapıram dünya işindən.
Bilsəm ürəyində üşüyür yerim,
Heç zaman bu evə qayıtmaram mən.
