İnsanların təxminən 15 faizi tərəfindən bacarıldığı düşünülən dilin “yonca” formasında qatlanması uzun illər genetik xüsusiyyət kimi qəbul edilib. Lakin son araşdırmalar bu fikrin tam doğru olmadığını ortaya çıxarıb.
Sherg.az xəbər verir ki, bu mövzuda ilk nəzəriyyəni 1940-cı ildə alim Alfred Sturtevant irəli sürərək, dil qatlama qabiliyyətinin tək bir dominant genlə bağlı olduğunu iddia etmişdi. Lakin sonrakı tədqiqatlar bu yanaşmanın kifayət qədər dəqiq olmadığını göstərib.
1952-ci ildə aparılan bir araşdırmada eyni genetikaya malik olan əkizlərdə belə fərqli nəticələr qeydə alınıb: 33 əkiz cütündən 7-də bacı-qardaşlardan biri bu hərəkəti edə bildiyi halda, digəri bacarmayıb. Bu da genetik amilin yeganə faktor olmadığını sübut edib.
Alimlər bildirirlər ki, dilin qatlanması təkcə genlərlə deyil, həm də anatomiya, əzələ quruluşu və vərdişlərlə bağlıdır. Dil əzələləri öyrədilə bilən strukturdur və uşaqlıq dövründə məşq etməklə bu bacarıq sonradan da qazanıla bilər.
Əslində, araşdırmalara görə insanların 65-80 faizi dili sadə “U” formasında qatlamağı bacarır. Lakin “yonca” formasında qatlama daha nadir sayılır və təxminən 14-15 faiz insan bu hərəkəti edə bilir.
Nəticə olaraq, elm adamları bu qabiliyyətin sadəcə genetik deyil, həm də öyrənilə bilən və anatomik faktorlardan asılı olan kompleks bir xüsusiyyət olduğunu vurğulayırlar.
