Keçən ilə kimi rəsmi Kiyevin Avropa İttifaqı ilə Rusiya arasında seçim etməkdə oyun-oynaması sonda Ukraynanı qardaş qırğınına sürüklədi. Keçmiş prezident V.Yanukoviçin div boyda gövdəsi olsa da, siçan boyda cəsarəti olmadı. Bu adam sona qədər fikirini dəqiqləşdirə bilmədi. Sonda isə hər şeyini itirdi. Hətta doğma dövlətini də! Ərazisi təxminən Ermənistan boyda olan Krım yarmadasını Rusiya öz nəzarətinə keçirdi. Donetsk və Luqansk vilayətləri isə Rusiyaya güvənərək Ukraynaya qarşı savaş açdı. Hansıki, bu, hələ son deyil. Faktiki olaraq Ukrayna Rusiya ilə müharibə vəziyyətinə gəlib çıxdı. Bu qarşıdurmaya görə isə çoxları Rusiyanı ittiham etməyə başladı. Amma nahaq yerə! Çünki Rusiyanın geri çəkilmək limiti çoxdan bitmişdi.
Axı SSRİ dağılanda ABŞ söz vermişdi ki, NATO şərqə doğru genişlənməyəcək! Amma buna əməl olunmadı. Nəinki "Varşava müqaviləsi” dövlətləri, hətta keçmiş Sovet Respublikaları olan Latviya, Litva və Estoniya da NATO-ya üzv oldu. Təbii ki, Avropa İttifaqına gedəcəyi təqdirdə Ukrayna da NATO dövlətinə çevriləcəkdi. Bu isə faktiki olaraq Rusiyanın ağzının içinə girmək sayılırdı. Məgər Rusiya fövqəldövlət olaraq buna göz yummalı idi?!
Guya Avropa İttifaqının Ukraynadan ötrü ürəyimi gedirdi? Ukrayna Avropa İttifaqına hansı keyfiyyətinə, hansı uğuruna, hansı gücünə görə lazımdır görəsən? Heç birinə görə; Qərbə yalnız əhalisinə və ərazisinə görə lazımdır Ukrayna. Yəni, Ukrayna Qərb üçün əhali baxımdan yeni bazar kimi, ərazi baxımdan isə poliqon kimi sərfəlidir. Belə ki, NATO raketlərinin Moskvanı vurması həm də 1-2 dəqiqə tezləşmiş olur. Heç bir məhsulu ilə Avropa bazarına çıxa bilməyəcək Ukraynaya Qərb məhsullarının sel kimi axacağı və əldə olunan gəlirin də həmin dövlətlərə gedəcəyi qaçılmazdır. Bu halda isə, Ukrayna indiyə kimi əldə etdiyi iqtisadiyyatından nəinki irəli gedəcək, əksinə, daha da geriləyəcək. Çünki Avropa İttifaqında iqtisadi və maliyyə hegemonluğu əsasən üç dövlətin-Almaniya, Fransa və İngiltərənin nəzarətindədir. Yerdə qalan dövlətlər bu, üç dövlətin maraqları ilə ayaqlaşmaq zorundadırlar. Bu gün Avropa İttifaqında təmsil olunan keçmiş sosialist düşərgəsi dövlətlərində olan mövcud durum da bunu sübut edir. Vaxtilə öz "İkarus” avtobusları ilə dünyada məşhur olan Macarıstanın bu zavodu artıq ayrı-ayrı kiçik müəssisələrə çevrilib. Sovetlər dönəmində bütün Pribaltikanı elektriklə təmin edən Latviya elektrik enerjisinə artıq Avropanın ehtiyacı yoxdur. Bütün dünyada satılan "Riqa” radiocihazları, "Riqa” soyuducuları, "Riqa” paltaryuyanları avropalılar üçün lazım deyil. Bunu əvəz edən alman, fransız, ingilis malları kifayət qədərdir. Yaxud Ruminya; vaxtilə daha çox kənd təsərrüfatı məhsulları ilə diqqət çəkən ölkənin bu gün kəndləri boşalmaqda davam edir. Və təsadüfi deyil ki, rəy sorğularının nəticəsinə görə, altmış beş faiz rumın AB-dən çıxmağın tərəfdarıdır. Bir zamanlar çiçəklənməkdə olan Bolqarıstan XXI əsrdə elektrik problemi yaşayır. İyirmi iki il öncə dövlətə məxsus enerji müəssisələri bu gün ABŞ şirkətlərinin ixtiyarındadır. 1981-ci ildə Avropa İttifaqının 10-cu dövləti olan Yunanıstanın dövlət borcu artmaqda davam edir. Bu borcu ödəmək üçün isə müəssisələr xarici şirkətlərə satılmağa başlayıb.
Yeri gəlmişkən, onu da qeyd edim ki, ABŞ-ın vitse-prezidenti, yəhudi Cozef Baydenin və dövlət katibi Kerrinin övladları da artıq Ukraynanın ən sanballı şirkətlərində ciddi pay sahibi olublar.
Görün, Ukrayna nə günə qalıb ki, bu gün bu xalqın adından prezident, yəhudi P.Paraşenko, baş nazir, yəhudi, A.Yesenyuk, Ali Radanın eks rəhbəri, yəhudi Turçinov, bugünkü rəhbəri, yəhudi V.Qroysman, daxili işlər naziri, erməni A.Avakov, onun erməni və yəhudi əsilli iki müavini, Kipr və İsrail vətəndaşı olan, milyarder qubernator, yəhudi Kolomoyski, ABŞ vətəndaşı, maliyyə naziri, yəhudi N.Yaresko, musiqiçi, yəhudi Makareviç, üstündən az qala bütün Kiyev kişiləri yeriyən eks baş nazir, erməni Y.Timoşenko və s. kimiləri danışır. Və Ukrayna kimi böyük bir dövlətin sərvəti də yəhudi və erməni oliqarxları arasında pay-bölüş edilir. Hansıki, döyüşən tərəflərin heç birində nə erməni, nə də yəhudi döyüşçüsü yoxdur. Ukrayna xalqına bundan artıq təhqir ola bilməz...
Təbii ki, hadisələrin bu cür gedişi nəticədə bu, hökumətin də sonunu yaxınlaşdıracaq. Çünki əslində "Meydan hərəkatı” həmin oliqarxlardan ibarət korrupsiyalaşmış hakimiyyətə qarşı nəzərdə tutulmuşdu. Hansıki, həmin korrupsiyalaşmış anti-milli oliqarxlar ABŞ-ın və Avropa İttifaqının xeyir-duası ilə demokrat cildində yenidən hakimiyyətdə təmsil olundular. İnqilabın bu cür biabırçı yekunu isə milli-vətənpərvər qüvvələri heç cür qane edə bilməz. Zənnimcə, müharibənin ağır fəsadlarının nəticəsi olaraq yaranmış iqtisadi gərginlik də, gez-tez xalqın yenidən meydana axışmasına səbəb olacaq. Bununla da yəqin ki, P.Paraşenko sələfi V.Yanukoviç kimi, hətta ondan da betər şəkildə hakimiyyətdən gedəcək. Hakimiyyətə yiyələnəcək silahlı qüvvələr isə çox güman ki, sonda Rusiyanın maraqları ilə barışmalı olacaqlar. Bunun başqa cür olacağına inanmıram!
O ki qaldı, Rusiyaya qarşı tətbiq olunan iqtisadi sanksiyalara, bunun, ciddi nəticələr verəcəyi inandırıcı deyil. Bəli, 2015-ci il, hətta ola bilsin ki, 2016-cı il də Rusiya üçün çox çətin illər olsun. Amma bu öldürücü olmayacaq. İvan Qroznı dönəmindən üzü bəri dəfələrlə Qərb dövlətləri Rusiyaya qarşı bu və buna bənzər qadağalar tətbiq ediblər. Lakin bu qadağalar heç vaxt Rusiyanı çökdürə bilməyib. Fikirləri Henri Kissencerin fikirlərindən heç nəyi ilə fərqlənməyən Vəfa Quluzadənin istəyinin əksinə olaraq, bu dəfə də heç nə baş verməyəcək. Əksinə, 2017-ci ildən etibarən Rusiya yenidən güclənməyə başlayacaq. Təbii ki, bunun üçün də ilk növbədə V.Putin vaxtilə dövlətdən oğurlanmış böyük şirkətlərin əksəriyyətinin milliləşdirilməsinə qərar verməlidir...
Otuz beş ildir İran İslam Dövləti Qərbin qadağaları altında yaşayır. Bunun müqabilində də İran nəinki özünün xaricdən asılılığını yox etmək üçün daxili iqtisadiyyatını gücləndirməyə başladı, hətta atom istehsalına da girişdi...Yəni, Rusiyanın iqtisadi imkanları İrandan zəif olacaq ki, bir-iki ilə tab gətirməsin?! Üstəlik onu da unutmaq lazım deyil ki, Rus xalqı hər cür əziyyətə dözə biləcək xalqdır. Əksinə, bu müddətdə Avropa İttifaqı özü çox ciddi şəkildə çətinliklərlə üzləşəcək. Və həmin çətinliklər sonda Avropa xalqlarının özünü ayağa qaldıracaq. Çünki bu gün Avropa İttifaqının Rusiyaya qarşı tətbiq etdiyi qadağalar Avropa xalqlarının marağına cavab vermir. Bu yalnız ABŞ-ın mafioz klanlarına sərf edir. Başqa heç kəsə! Hadisələrin bu gedişindən belə qənaətə gəlmək olur ki, hazırkı Avropa İttifaqı ABŞ-ın əl ağacından başqa bir şey deyil. Vaxtilə Avropanın Brozz Titto, Şarl De Qoll, Helmut Kol, Şröder kimi müstəqil siyasətçi kişiləri var idi. Bu gün isə Abdulla Öcalanın isti nəfəsindən ilhamlanan "xanım” Merkellər, özünün "kişi” olduğunu "isbatlamaq” üçün guya gizlincə motosikletlə eşqbazlığa getdiyini tirajlayan Ollandlar, arvadının London meri ilə əlaqəsini bütün dünya bildiyi halda, ona xanım deyən Devid Kemeronlar, ancaq dörd-beş kişi dəyişən qadınlardan özünə arvad edən Sarkozilər, "petux”luğu ilə fəxr edən və başqalarına da "kişi sözü”ndən danışan Vestervellər, sifətindən saxtalıq yağan Barrozzalar və bir sürü "debil” sifətli arvad yığını Avropanın söz sahiblərinə çevriliblər. Belələrindən "kişilik” gözləməyə dəyərmi?
Kişi ilə kişinin, qadınla qadının "evlənməsinə” haqq qazandıran, orta məktəblərdə hətta dördüncü sinif uşaqlarına da intim həyatdan "dərs” deyilən Avropanın gələcəyi ola bilməz. Əmin olun ki, əxlaqı çürümüş bu xalqların günü sayılıdır. Bu qaranlıq gələcəyə doğru gediş isə heç kəsə fayda verəsi deyil. Həmçinin Ukraynaya da! Yaşayıb görəcəksiniz!
Fədai Qaraxanlı
